Dworak Jerzy ("Długi", dobry pies "Moudi" 1950) 

Urodzony w Ustroniu. W wieku 5 lat samotna wycieczka rowerkiem z Ustronia do Wisły do znajomego rodziców bez ich wiedzy. 6 lat szkoły muzycznej na skrzypcach i 3 lata w grupie młodzieżowej na gitarze basowej. Od 1969 student Wydziału Chemicznego. Zimą 1970 prywatne przejście z Markiem Zygnańskim kilku jaskiń Jurajskich. Od 1971 kurs taternictwa jaskiniowego w AKG Gliwice. Przejścia jaskiń tatrzańskich i wspinaczki w Tatrach, również zimą i w Tatrach Słowackich, m.in.: Czarna, Miętusia, Ptasia studnia, Śnieżna, płd. Zamarłej, wsch. Mnicha, filar Mięguszowieckiego. W 1973 zejście na ówczesne dno (-879 m) jaskini Spluga della Preta. Wejście na Mt. Bianco od strony włoskiej w lecie tego samego roku. W 1974 wspinaczki w Alpach Delfinatu w ramach UCPA. Ostatni Prezes AKG Gliwice. W 1976 udział w wyprawie centalnej PZA (kierownik – Janusz Śmiałek) i osiągnięcie ówczesnego dna jaskiń Gouffre Berger (-1122 m) i Grotta di Monte Cucco (-922 m). W 1978 prywatnie w Mt. Blanc i wspinaczki z Januszem Pająkiem oraz Jackiem Tkoczem. Tam również wyjście bezpośrednio z Chamonix przez Grands Mulets na szczyt (4810 m) i zejście do Les Houches w ciągu ok. 16:30 godz. Członek założyciel i Zarządu Koła NSZZ "Solidarność" przy Zjednoczeniu "Polifarb" w Mikołowie w 1981. W ramach prywatnych wyjazdów uczestnictwo w obozie KW Gliwice i wspinaczka na dziewiczy Szczyt 6250 m w Zanskar w 1986. Wejście na Aconcagua (6961 m) w 1988 w czasie prywatnego pobytu z J. Pająkiem i Mirosławem Szumnym. W lecie 2013 samotne wejście na Mt. Blanc. Podobnie trawersowanie Czapajew Nord (6120 m) - samotnie, ale po założonych poręczówkach - w drodze do obozu 3 w ramach próby wejścia na Khan Tengri w 2014 i 2015 ze strony płn. Start w kilkudziesięciu maratonach ulicznych, w tym w New York. 1 raz 56 km i 3 razy ukończone 100 km w Biel. Dwukrotnie bieg górski Doliną Wisły z Ustronia.

(Autor: Jerzy Dworak) 

Gawąd Karol ("Charlie" 1950) 

Od wczesnego dzieciństwa do końca studiów mieszkaniec Zakopanego. Jeździł na nartach i uczęszczał do szkoły muzycznej. Jego ojciec był więźniem obozu koncentracyjnego Auschwitz razem z późniejszym Profesorem Politechniki Śląskiej w Gliwicach Władysławem Plaskurą. Miało to pewnie wpływ przy wyborze uczelni, ale żadnego znaczenia przy przyjęciu na studia na Wydział Chemiczny i jego ukończenie. Karol był bardzo dobrym studentem i równie chętnie pomagał innym. Jeszcze na początku studiów grywał w duecie z asystentem Wydz. Chem. Adamem Smolikiem w akademiku muzykę barokową na dwoje skrzypiec.

Aha, "Charlie Chan prowadzi śledztwo" – stwiedził (podobno) Janusz Grala nawiązując do tytułu popularnej powieści kryminalnej podchodząc pod ściankę w skałkach, w której to tkwił Karol wypatrując możliwości dalszego "przemieszczenia" się. Współmieszkańcy w akademiku, czyli Eugeniusz Jędrysik i autor tej notatki, pamiętają bardziej jego "konfrontację" z angielskim w laboratorium językowym, co doprowadziło ostatecznie do wyróżnienia go tym angielskim pseudonimem. Podobnie jak oni został członkiem AKG i KW Gliwice. W 1971-73 Karol wspinał się w otoczeniu Morskiego Oka, latem i zimą. Wiązał się m.in. z Wacławem Sonelskim, Andrzejem Czokiem, czy Andrzejem Dońcem, jego partnerem podczas ostatniej wspinaczki. Poznał kilka jaskiń tatrzańskich. Wybierany do Zarządu Klubu. Po wypadku na filarze Mięguszowieckiego w lipcu 1973 zakończył działalność wspinaczkową. Odniósł poważne obrażenia a skomplikowaną akcję ratunkową opisał Michał Jagiełło w swojej książce „Wołanie z gór“. Pozostał przy górskich włóczęgach. Do emerytury pracował w biurach projektowych, również za granicą: w Iraku i Japonii, czy też Niderlandach i RFN. Znany był z „koloryzującego“ języka, zarówno w mowie jaki i piśmie, oraz z zawsze obecnego w ustach papierosa.

(autor: Jerzy Dworak) 

Gibiński Paweł   -   Wydział Automatyki. Jeden z członków założycieli Klubu. Wybrany do pierwszego Zarządu Klubu razem z Christianem Parmą i Henrykiem Natkańcem. Kierownictwo lub udział w wielu wyjazdach do jaskiń. Prowadzenie eksploracji Wielkiej Śnieżnej. Zejście na dno Spluga della Preta w 1973. 

Gibiński Tadeusz   -   Wydział Chemiczny. Brat Pawła i Marty. Taternik, członek KW Gliwice. Zginął na  Żabim Mnichu  w 1973 roku. Wiele trudnych wspinaczek w Tatrach, Mt. Blanc, Alpach Julijskich i Kaukazie. Wejście na Szczyt Ismaila Samaniego 7495 m - dawniej Szczyt Komunizmu.

Eugeniusz Jędrysik („Hans“ 1950) 

Pochodził z Tychów ze śląskiej, polskiej rodziny. Dlatego też otrzymał od Karola Gawąda pseudonim „Hans“. Czasem z ust Karola padało dużo „twardsze“ określenie, które przyjmowane było przez Gieńka bez obrazy i z uśmieszkiem pobłażania na ustach. Podobnie jak „Charlie“ studiował Inżynierię Chemiczną i mieszkał większość czasu w akademiku z Karolem Gawądem i autorem tej notatki. Interesował się ogólnie rozumianą kulturą, w tym przede wszystkim piśmiennictwem Śląska. Z racji zainteresowań turystycznych trafił również do AKG gdzie przeszedł szkolenie. Poznał kilka jaskiń tatrzańskich. Brał udział w wyjeździe klubowym do jaskiń krasu Słowackiego w 1972. Wspinał się w otoczeniu Morskiego Moka. Brał udział w wypadzie w Tatry Słowackie. Przeszedł ze mną m.in. płd. Zamarłą Turnię wyprowadzając pod szczytem niełatwy wariant, po niezamierzonym pomyleniu przez nas drogi. Pod koniec studiów zakończył klubową i wspinaczkową działalność. Przebywał na stypendium w USA i pracował później w biurach projektowych i w Ministerstwie Środowiska.

(Autor: Jerzy Dworak)

Knosala Andrzej   -   Wydział Nieznany. Członek Klubu po kursie dla początkujących i zdanym egzaminie praktycznym. Zmarł z wyczerpania razem z Mieczysławem Wolnym w czasie podejścia do jaskini Bańdzioch w Kominiarskim Wierchu w grudniu 1973. Wg. ojca, marzył o wyprawie z Klubem do jaskiń we Włoszech.

Kunicki Bronisław   -   Wydział Mechaniczno-Technologiczny. Taternik, członek i długoletni Prezes KW Gliwice. Kierownik sportowy wyprawy AKG w Kaukaz Zachodni w 1969.

Makarski Stanisław   -   Wydział Chemiczny. Udział w obozach klubowych i przejściach jaskiń tatrzańskich. Uczestnik wyjazdów w Kaukaz 1969 i 1971. Udział w wyprawie do Spluga della Preta i wejścia na Mt. Bianco w 1973. Do okresu pandemii 2020 wspinał się w regularnie skałkch Jurajskich i całej Europy.

Natkaniec Henryk   -   Wydział Mechaniczno-Energetyczny. Pseudonim "Szpok". Jeden z członków założycieli Klubu. Wybrany do pierwszego Zarządu Klubu razem z Christianem Parmą i Pawłem Gibińskim. Pierwszy Prezes Klubu po przeprowadzce Ch. Parmy do Zakopanego. Kierownictwo lub udział w wielu wyjazdach do jaskiń. Prowadzenie eksploracji Wielkiej Śnieżnej.

Nowak Andrzej   -   Wydział Chemiczny. Pseudonim "Lew jaskiniowy" lub "Lew zaciskowy". Wyjazdy do jaskiń tatrzańskich oraz do Barazdalas w 1972 oraz Vecsembükki-zsomboly w 1973. Przejście Ptasiej Studni w listopadzie 1972 z M. Zygmańskim i J. Dworakiem. Wspinaczki w obrębie Hali Gąsienicowej z J. Pająkiem. Udział w wyjeździe grupy towarzyszącej do Włoch. Po studiach aktywny w Speleoklubie w Bielsku-Białej - np. odwiedzał generalnie mało dostępne jaskinie w Beskidach. W 1976 udział w prywatnym wyjeździe w góry Rumuni, m.in. z Januszem Pająkiem. W 1997wejście na Kilimandżaro a w 2019 na Wildspitze.

(Autor: Jerzy Dworak)

Pająk Janusz (1951)
Pseudonim "Paul" wymawiany albo z angielska, albo po niemiecku / polsku, w zależności od "uznania" rozmówcy. W tekscie poniżej Janusz pisze sam o sobie - a więc w 1 osobie.
(Autor wstępu: Jerzy Dworak)

Studiowałem na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Politechniki Śląskiej w latach 1969-1974. Zainspirowany literaturą o górach wiosną 1971 dowiedziałem się o istnieniu Klubu Wysokogórskiego w Gliwicach i poszedłem do lokalu na Rynku, aby się ewentualnie zapisać. Powiedziano mi, że w tym roku Klub nie organizuje kursu dla początkujących, ale takowy jest organizowany przez Akademicki Klub Grotołazów przy ZSP w Gliwicach i żebym tam się zwrócił, jeśli jestem studentem. Razem z kolegą z grupy studenckiej Andrzejem Nowakiem zapisalismy się w kwietniu do AKG i wtedy pod opieką Belfegora pojechałem po raz pierwszyw życiu w skałki jurajskie (do Podlesic). Okazało się, że dołączyliśmy do kursu, w którym uczestniczyło już kilka osób z mojego roku: Jurek Dworak, Karol Gawąd, Gienek Jędrysik, Robert Zborowski i Irka Sałaciak. Pomiętam też Jurka Gottwalda z Wydziału Budownictwa. 

„Połknąłem bakcyla” i od tego czasu intensywnie jeżdziłem w skałki, chodziłem do jaskiń i zacząłem wspinać się w Tatrach. Byłem wielokrotnie uczestnikiem wejść do jaskiń tatrzańskich takich jak. Bańdzioch Kominiarski, Miętusia, Śnieżna, Zimna, Wysoka, Szczelina Chochołowska i innych. Uczestniczyłem też w wyjazdach AKG do jaskiń na Słowacji w maju 72 (Barazdalas, Divaca propast - kierownik A.Galant) i w listopadzie 73 na Węgry (Vescembükki Zsomboly - kierownik Ch. Parma). 

W lipcu 73 byłem w „rezerwowo - turystycznej” grupie uczestników wyjazdu AKG do Włoch (główny cel - Spluga della Preta) i 31 lipca razem z Marianem Gackiem weszliśmy ze schroniska Gonella na wierzchołek Mont Blanc i po 13 godzinach wrócilismy do schroniska (gdzie został i czekał na nas Andrzej Nowak). 

Ostatni raz „sportowo” wszedłem do jaskini Czarnej w Tatrach w kwietniu 1976 razem z Januszem Śmiałkiem, Kazimierzem Szychem i Andrzejem Dziobą w ramach zapoznania się i treningu potencjalnych uczestników wyjazdu speleologicznego PZA do jaskiń Francji i Włoch (kierownik J. Śmiałek). Ale niedługo później prof. Z. Jedliński odmówił mi podpisania wniosku o paszport, więc zrezygnowałem zarówno z wyjazdu jak i z powrotu na studia doktoranckie do Zakładu Polimerów PAN w Zabrzu po odbyciu służby wojskowej. Dla „niewtajemniczonych” wyjaśniam, że w okresie lipiec 75 - czerwiec 76 musiałem odbyć roczną służbę wojskową dla absolwentów Politechnik. Od lipca do grudnia 75 byłem więc w jednym plutonie podchorążych z Jurkiem Dworakiem i „Hansem” Jędrysikiem w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Kwatermistrzowskich w Poznaniu, a kolejne pół roku spędziłem w jednostce wojskowej w Sieradzu. 

A teraz pokrótce moje dalsze „górskie” losy. Zaraz po wyjściu z wojska wznowiłem górską aktywność i już w lipcu 76 byłem z grupą koleżaneki kolegów (w tym Andrzej Nowak) w Retezat i Bucegach w Rumunii, a później w sierpniu i wrześniu wspinałem się w Tatrach. Poza Tatrami, w których wspinałem się - z dłuższymi przerwami- do 1993, wspinałem się w innych górach: w Dolomitach w 1977 i 1981, w Alpach Francuskich w 1978 (z Jurkiem Dworakiem i Jackiem Tkoczem), w Pirenejach Francuskich w 1985, w masywie Trollyggen w Norwegii w 1986 i w masywie Vercors we Francji w 1987. Wchodziłem też łatwymi drogami na wysokie szczyty w różnych krajach i górach, np. w grudniu 1983 na najwyższe wulkany Meksyku Orizaba (5700 m) i Popocatepetl (5452 m), w sierpniu 1984 na Mt. Elbert (4399m) i Longs Peak (4345m) w Górach Skalistych w Kolorado w USA, w styczniu 1988 na Aconcaguę w Andach (6960m), w lipcu 1991 na Elbrus (5633m) w Kaukazie, a kilka lat póżniej w czerwcu 2004 samotnie poleciałem do Grecji, żeby wejść na Olimp. W latach 1992 - 1996 dość dużo chodziłem po Alpach; 1992 - Similaum, Wildspitze, Piz Buin; 1993 - Sulden Spitze, Monte Cevedale; 1995 - Zumsteinspitze, Bernina; 1996 - Grossglockner, Gran Paradiso. 

Na początku lat 90-tych podczas pobytów we Francji zainteresowałem się tzw. „sportową” wspinaczką w skałkach (chodzi mi o styl wspinania, a nie poziom trudności). We wrześniu 1996 z Markiem Suczykiem, studentem poznanym w KW Gliwice, pojechaliśmy we dwu moim świeżo kupionym citroenem ax do Francji w rejon Orpierre, gdzie w przeciągu tygodnia zrobiliśmy kilkadziesiąt dróg w zakresie trudnosci 4c - 6b. W efekcie tego w sierpniu 1997 byłem kierownikiem wyjazdu wspinaczkowego w rejony Dantelles de Montmirail i Ceuse we Francji, którego wszyscy pozostali uczestnicy, a wśród nich Paweł Wrona - syn Czesława i Jego przyszła żona Kasia Wojtas - byli ode mnie młodsi o ponad 20 lat. 

Około 2000 po wielu latach ponownie zetknęliśmy się ze Staszkiem Makarskim i On namówił mnie na wyjazdy na „via ferraty”, a ja Jego na „sportowe” wspinanie w skałkach. W 2001 i 2002 roku byliśmy na ferratach w Dolomitach, a później prawie corocznie jeździliśmy, najczęściej we dwóch, na 2-3 tygodniowe podróże po różnych skalnych rejonach Europy, np. do Chorwacji (Paklenica), Austrii (Peilstein, Wachau), Włoch (Arco, Finale Liguri), Szwajcarii, Francji. 

W ostatnich latach, gdy pojawiły się tanie linie lotnicze, do wyjazdów samochodem dodaliśmy wycieczki lotnicze na wspinaczki w skałkach (Sycylia, Hiszpania, Grecja). Tak więc powróciłem do radości z pobytów w skałkach jak w czasach studenckich, a upływ lat i problemy z sercem doprowadziły mnie do pełnej akceptacji powiedzenia, że” im mniejsze góry, tym większa przyjemność”.
(Autor: Janusz Pająk)

Rojek Tadeusz   -   Wydział Mechaniczno-Energetyczny. Jeden z członków założycieli Klubu. Udział w wyprawach tatrzańskich i zagranicznach, m.in. do Gruberhornhöhle. Kierownik naszego wyjazdu do Spluga della preta w 1973 roku. Autor, m.in. "500 zagadek o jaskiniach" - wspólnie z Ch. Parmą.

Tadeusz Rojek (1941- 2005)

Zmarł nagle, nie w górach, ale kiedy wracał z treningu z kortów tenisowych w Wałbrzychu, gdzie mieszkał od czterdziestu lat. Był cenionym inżynierem budownictwa lądowego, projektantem w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, a z zamiłowania taternikiem jaskiniowym, podróżnikiem. Uprawiał amatorsko narciarstwo i tenis.

Swoją przygodę z jaskiniami, które w następnych latach stały się jego pasją, rozpoczął w czasie studiów na Politechnice Śląskiej w Gliwicach. Tam ukończył kurs dla kandydatów na przewodników beskidzkich i został członkiem Studenckiego Koła Przewodników Górskich. Potem razem z Christianem Parmą i Aleksandrem Kapurą był współzałożycielem Koła Taternictwa Jaskiniowego przy Oddziale PTTK w Gliwicach, późniejszego Akademickiego Klubu Grotołazów. Początkowa działalność jaskiniowa ograniczyla się do poznawania jaskiń Wyżyny Krakowsko - Częstochowskiej i niektórych znanych jaskiń tatrzańskich a także jaskiń w górach Bukowych na Wegrzech. Tadek po studiach wstąpił do Sekcji Taternictwa Jaskiniowego, działającej przy Klubie Wysokogórskim w Zakopanem, do której należał w tym czasie również Parma. To właśnie Christian zaproponował mu udział w wyprawie do jaskini Gruberhornhöhle w Austrii, która wówczas miała 710 metrów głębokości i była najgłębszą w Alpach Austriackich. W trzyosobowym zespole, dokonali jej przejścia do dna w czasie 45 godzin. Jak na tamte czasy (koniec lat sześcdziesiątych) był to wyczyn, zważywszy, że nie znali jej topografii.  Była to w ogóle pierwsza w historii, polska wyprawa do jaskiń Austrii.

W następnym roku Tadeusz uczestniczył w wyprawie eksploracyjnej KTJ KW do tej jaskini, przyczyniając się w znacząco do zwiększenia jej deniwelacji do 854 m. Na początku lat siedemdziesiątych, w kilkuosobowym zespole polsko - ukraińskim wyjechaliśmy w góry Pamiro - Ałaju, gdzie w nieznanym dotąd Polakom rejonie, prowadziliśmy działalność jaskiniową i powierzchniową, której efektem było m. in. zejście na dno jaskini Kan i gut (-175m) i wejście na trzy dziewicze szczyty o wysokości około 5000 metrów. 

Marzeniem Tadeusza było zorganizowanie wyprawy do jednej z najgłębszych jaskiń Włoch. Urzeczywistniło się ono w 1973 roku, kiedy to kierował wyprawą AKG z Gliwic do jaskini Spluga della Preta o głębokości 878 metrów, wówczas drugiej co do głębokości jaskini we Włoszech. W latach siedemdziesiątych uczestniczył również w wyjazdach do jaskiń Krymu - Kyzył Koba i Emine Bair Hosar, a także do jaskiń słowackich i na Węgrzech.

W 1980 roku ponownie działaliśmy razem w jaskiniach masywu Hoher Göll w Austrii, w ramach wyprawy zorganizowanej przez Speleoklub Morski w Gdyni. Doszło wówczas do odkrycia i wyeksplorowania jaskini Jubiläumhöhle do głębokości 475 metrów. W następnym roku nasi grotołazi pogłębili ją do 1173 metrów. W czasie jubileuszowej wyprawy odkryliśmy również 10 innych jaskiń, w tym najwyżej położoną Veteranenschacht, weksplorowaną przez Tadeusza. W 1987 roku pojechał na egzotyczną wyprawę Alpinistycznego Klubu Eksploracyjnego w Sopocie w masyw Chiang Dao położony na północy Tajlandii. Uczestnicy tej wyprawy wyeksplorowali i skartowali 36 jaskiń o łącznej długości 4,2 km.

W późniejszych latach poświęcił swój czas pracy zawodowej, zajmując kolejno - kierownicze stanowiska w Dziale Inwestycji Kopalni Barytu „Boguszów”, w pionie technicznym Przedsiębiorstwa Budowlanego Energobud w Wałbrzychu, a następnie Przedsiębiorstwa Inwestycyjno-Remontowego w Wałbrzychu. Potem prowadził własną działalność gospodarczą w zakresie projektowania nadzoru budowlanego. Na wyjazdy zagraniczne i podróże poświęcał urlopy. Zwiedzał Indie, Nepal, Chiny, Peru i Boliwię a jeszcze w ubiegłym roku przygotowywał wyjazd do Meksyku, którego już nie zrealizował.

Znałem Tadeusza prawie od początku jego działalności jaskiniowej. Byłem z nim na trzech wyprawach zagranicznych i miałem okazję poznać go bliżej, nieraz w sytuacjach ekstremalnych. Był nadzwyczaj koleżeński, a w wielu trudnych sytuacjach można było na jego pomoc zawsze liczyć. Te moje spostrzeżenia potwierdza także Zbyszek Kacuga: - Tadeusz nigdy mnie nie zawiódł w swej życzliwości, wsparciu, czy wręcz pomocy i chyba nie mnie jednego. Zawsze konsekwentnie dążył do realizacji wyznaczonego celu, mobilizował też innych do większej aktywności. Wiele wymagał od siebie, ale także od innych. Był znakomitym partnerem, z którym można było podejmować nawet najtrudniejsze zadania. Na wyprawach górskich i jaskiniowych nie cofał się przed trudnościami, przezwyciężał swoje słabości i potrafił się maksymalnie sprężyć. Po powrocie zawsze pamiętał o sporządzeniu dokumentacji. Rysował plany i przekroje jaskiń, a w miarę wolnego czasu również publikował. Jest współautorem „500 zagadek o jaskiniach” oraz opracowania „Jaskinie Sudetów”, a także autorem licznych artykułów, głównie o tematyce jaskiniowej, w czasopismach specjalistycznych. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi a także odznaczeniami resortowymi, m. in. Złotą Honorowa Odznaką NOT.

Tadeusz był całe życie aktywny sportowo. W zimie na sali grał w siatkówkę i jeździł na nartach, a latem uprawiał turystykę i grał w tenisa. Przed dwoma laty niewłaściwe rozpoznanie i leczenie wyłączyło go z aktywności sportowej. Po roku przerwy nadrabiał zaległości w treningu i chciał ponownie powrócić do aktywnego sposobu życia. Może nie zastanowił się nad znaną prawdą życiową, że góry z wiekiem są coraz wyższe, a to co kiedyś było łatwe - staje się coraz trudniejsze.

(Autor: Apoloniusz Rajwa)
Tekst powyższy ukazał się w Taterniku 2006 1-2 w rubryce Pożegnania.

Sonelski Wacław   -   Wydział Elektryczny, pracownik naukowy. Pseudonim "Wacio". Aktywny głównie jako taternik, członek KW Gliwice. Również długoletni członek AKG, wybierany ponadto do Zarządu. Udział w wyprawie do Wielkiej Śnieżnej w 1970.

Szibel (Siewierska) Eugenia   -   Wydział Matematyczno-Fizyczny. Pseudonim "Gienia". Początkowo udział w jaskiniowych obozach tatrzańskich. Aktywny udział w życiu Klubu do samego końca. Później zainteresowała się główne wspinaniem skałkowym. Wspinała się w Meteorach (Grecja) i w skałkach Sycylii. W 1978 była w Alpach Delfinatu z KW Gliwice a w 2007 z mężem na trekingu dookoła Annapurny. Powszechnie znana i lubiana. Zginęła tragicznie w niewyjaśnionych okolicznościach podczas wspinaczki w skałkach w Podzamczu we wrześniu 2016 roku. W roku tym kończyła 64 lata i planowała podwyższyć swój rekord trudności skalnych prowadząc drogę o trudnościach 6.4 w skali krakowskiej.

Wolny Mieczysław   -   Wydział Nieznany. Członek Klubu po kursie dla początkujących i zdanym egzaminie praktycznym. Zmarł z wyczerpania razem z Andrzejem Knosalą w czasie podejścia do jaskini Bańdzioch w Kominiarskim Wierchu w grudniu 1973.